حق با توست

بی حوصلگی و عذاب همه از من است

وگرنه آنقدر ها هم سخت نبود

روبری هم می ایستادیم با فرسنگ ها فاصله

فقط صدا بود و من

تو را تجسم می کردم و

تو شاید مرا

خداحافظ! خدا حافظ!

به هر حال که می روی

پس

دوستت دارم، خلاص!

سه

شهر من

شهرِ بی باران است

باران یعنی غربت، یعنی بی کسی

یک جفت برف پاک کن به من بده

و دستی آشنا

من به چتر و ابر و مه

من به بی کسی

عادت نمی کنم

دار...

از نرسیدن، نه از رسیدن
حتی در خواب بدنبال قطارها می دوم
تا فقط رسیده باشم به قطار دیگری
تا از سر به بی سری
یا از این دیگری به دیگری
تا آن ته رویا
که طناب تاب است و پایان دربدری

برای دوست داشتنت

کاغذ را به شهادت می گیرم و بس

بهتر همان که ندانی

دلی اینجا برای تو می تپد...

دو

شروع شعرهایم را همیشه

از حرف های این و آن می گیرم

از کتاب های دیگران

بهانه اش را از لب های تو

در آسانسوری که آینه ای داشته باشد هم قد آغوشت

و یازده طبقه تمام

من باشم و تمام تو باشی و تمام آینه...

یک یا "همیشه وقتی شاعر می شوم می دانم که آخرش اینطور تمام می شود ."

می دانی کم کم برایم عادی می شود

که من تو را دوست داشته باشم

و تو نه

که من دلم برای تو تنگ بشود

و تو نه

که دل من دستان تو را بخواهد

و دل تو نه

می دانی من تفریح می کنم.

مثل شاگرد اولی که یک سال و اندی به عقب برگشته باشد.

و حفظ باشد کلمه به کلمه ی سخت ترین درس هایش را

و نه اضطرابی

و نه دلهره ای

و نه آزمایشی که جوابش را نداند

می دانی من تفریح می کنم.

می دانم که امروز دل من برای تو تنگ است

و دل تو برای او

می دانم که یکی از فرداهایی که می آید

دل من خسته می شود از اینهمه تنگ شدن، از ندیده شدن

و به هر حال عادت کرده ام که امتحان داشته باشم

و بوی قهوه خانه ام را پر کند

و تو نباشی

می دانم یکی از این فرداها

تو دلت برای دلتنگی های من تنگ می شود

و دلت دلشوره های من را می خواهد وقتی نیم ساعت دیر می رسی به خانه

یا تلفن را یک دقیقه دیرتر برمی داری

و دلت دستان مرا می خواهد

که هنوز عادت داشته باشد به نوازش دست های تو

حتی اگر دستان من پَهن باشد

و انگشتانم به کشیدگی انگشتان او نباشد.

می دانم که یکی از این فرداها

دلت من را می خواهد وقتی

دل من دیگر از خواستن تو خسته است

و هیچ ناخودآگاهی دست های مرا به نوازش دست های تو نمی خواند

می دانی،

مثل روز برایم روشن است

...

این شعر اسم ندارد. اگر داشته باشد، جایش اینجا نیست. همه ی سه سال هق هقم را یکجا قی کرده ام. اینجا در همین چند خط. نوش جان باعث و بانی اش که تو باشی!!!

روبرویم هم که باشی

یا صدات پشت این خط کذایی

از مغز من هنوز بوی جنازه می آید

نه!

بیهوده خود را می کاهی

نه من از کفر دست می کشم

و نه کسی تو را به رستگاری می خواند

من

حساب مردنت را هم کرده ام

خدا را کشته ام

و دیگر هیچکس تورا به بهشت نمی فرستد

همینجوری

کم کم داره می شه 1 سال از آخرین باری که اینجا آپدیت شده. این 1 ساله ی اخیر اینجا می نوشتم. هنوز هم می نویسم. احتمالاً یاد گرفتم عین آدم حرف بزنم که تو ساجیتا دیگه خبری نمیشه! نه! فقط یه چیزایی باعث می شه از خاطراتم فرار کنم. اینجا پر از خاطره هاییه که دوستشون ندارم. ساجیتا آتش گرفت و حالا این ندا ست که داره از میون دود و خاکستر یه خاطره متولد میشه. سعی می کنه خودش باشه. هنوز این ندا رو خوب نمی شناسم. حتی اگر بیشتر به خودم شبیه باشه. باید یه انقلابی بکنم. هر کدوم از این شعرا مثل بچه هایی می مونن که سالم یا ناقص من به دنیا آوردمشون. و با تمام خاطرات بدی که دارم، نمی تونم بچه هامو دوست نداشته باشم. حتی اگه بچه های کاملی نباشن. برای تکمیل کردن یه شعر هیچوقت دیر نیست. واسه برگشتن هم. به زودی یه تکونی به اینجا می دم. خودم هم البته یه خونه تکونی اساسی نیاز دارم. باید ذهنمو قربال کنم. به زودی!

پرده ی آخر

مثال نمايشنامه ای بی اوج
بی تو و با تو

به پرده ی آخر می رسد اين عشق
تو
در تاريکی وترديد
سيگار آتش زده ای

من
بی هيچ هياهو
خيره ام به اين فنجان خالی
نه فالی
و نه ديگر مجالی!
چشم که بر هم بزنی

به لحظه ی موعود رسيده ايم
آنجا که دود سيگار تو محو می شود و
من باز می گردم به کتاب هايم...

روبرويم می نشينی و

نگاهم می کنی و

می خندی و

نمی دانی چقدر خسته ام.

روبرويت می نشينم و

نگاهت می کنم و

نمی دانم کدام بهتر است

جستجوی بی پايان خانه ای

که نام کوچه و خيابانش را از ياد برده ای

يا

کابوس مرگ در همين ايستگاه متروک

من يک همسايه دارم

همسايه ی من در طبقه بالا زندگی می کند

و تمام خصوصيات بی فرهنگی را يک جا دارد

او از 3 ماه پيش همسايه ی من می باشد

خودش می گويد، اهل رُم می باشد

اما دوستم می گويد: او يک دهاتی خارجی می باشد

او وقتی در خانه اش را به قصد اعتراض می کوبم

کاملاً اتفاقی مؤدب می شود و مرا به قهوه دعوت می کند

من کاملاً اتفاقی به او می فهمانم که خر خودش می باشد

همسايه ی من فوتبال خيلی دوست می دارد.

او تيم رم را از فوتبال هم بيشتر دوست می دارد

او معمولاً نيمه شب ها فوتبال تماشا می کند

او هر بار فوتبال تماشا می کند

من تصميم می گيرم به پليس تلفن کنم

او هم اکنون دارد از ته لوزالمعده اش نعره می کشد

!متشکرم رُم! متشکرم رم! متشکرم رم! متشکرم رم

!!!يعنی او الآن بسيار نوستالژی می باشد

!همسايه ی من يک کره خر می باش

گفتی
دريا...
گفتم
بودی و من غرقه اش

گفتی
بهار...
گفتم
به نوازش تو آغاز شد
پوست انداختم
و باران
به نام تو پروازم داد.

بوسه

و من تو را نقش می کنم
به واژه می نوشم
و می سرايمت
و من تو را
می خوانم
به نوازش باران
و می رقصم
به موسيقی باد
تو را می بوسم
و جهان
در قالبی از شور
زاده مي شود

اميد من
مرا ببر
به ماورای رنگ و نور
به شمع و شعله و شراب و شور
به قله های پر غرور
و آه های دور
عاشق و کشيده و صبور
مرا ببر
به لحظه ی لطيف حادثه
به ماورای نور و پنجره

مرا ببين
بخوان
بخواه
مرا به عشق
به رنگ
به شعر
مرا ببر به ابرها
مرا ببر به آسمان
مرا به نور بيکران

به قصه ها ببر مرا

و سکوت

و سکوت
شور انگيز شراره ی شب شکن
در غوغای ديوانه ی انتظار
و سکوت
ماندگار ترين عاشقانه ی من
ناسروده و بي تاب
و سکوت
لحظه به لحظه ی انتظار
وعشق
نوش ترين گناه بي توبه
و سکوت
عشق بود
..............

از" شبدرد" آمده ام
از تب
از عشق
از کافه ی نور و ستاره و باران
و همنوازي پر شور پنجره ها با باد
من پرم از دريا
از موج
"از" فاصله" و از" درد
"و پرم از" تو
"از " من
"از " ما
و طنين خواهش ها
و طنين خواهش ها
و طنين خواهش ها
...
شب در آيينه نواخت
هيچ در همواره شکست
ماه هميشه يکی ست و
راز آن پنجره را
تنها ما مي دانيم و بس

هميشه ی من
با من از رنگ بگو
از عشق
و پنجره هامان
که باز مي شوند هميشه
به آن سوی مرز خواهش ها
" من"
باران مي شوم
تا ابديت
و می بارم و می بارم و می بارم
که هم در ميانه ی اشک
نازنين تر از " تو" نيست

برای ديدن

"های "يگانه ترين يار
بيا
يا فاصله ها را بردار
!يا زمان را نگه دار
ای بی نهايت،ای دوست، ای يار
آخر اين ترانه ام را اينبار

تو بگو، بنويس و به خاطر بسپار

به سکوت می ماند همه چيز
که دور از تو
فريادی اگر هم باشد
جز "حال من خوبست" ، دروغ ديگری ست؟
بيا طلوع کن که عشق
اگر هم حادثه بود
عاشق ماندنم حادثه نيست

تصعید

بی حرف
بی هيچ نياز از
آزمايش و فرمول و احتراق
تصعيد می شوم از انتظار
!چه غم؟
فردا
با ابر يکی
در شهر تو خواهم باريد
اينبار
به آسمان اگر که بنگری
شايد
بنشينم به روی گونه ات

خورشید

خورشيدی کاشته ای
میان سينه ام
که می تابدم و
آغازم می کند هر صبح
اگر چه
لحظاتم
لبريز از سکوتی باشد
سخت
و آن سوی پنجره ام
ببارد و ببارد و ببارد
هر روز

ابر را پس می زنم و
خيره می شوم در چشم آسمان
و پرواز می کنم
با قطره قطره باران که می بارد
فانوسی به شب می آويزم
بوسه ای به مهتاب
امشب نيز
شاهراه روياهايت را
آذين می بندم
تا صبح
...

"تا " رهايی
نفسی فاصله نيست
فردا را
گذرانده ام از سر
معاشقه ی اشک و لبخند
و جنين کوچکی را
که شکل می گيرد و
در فاصله ای که ديگر نيست
آرام آرام
...متولد می گردد

لمسم کن
از تواينک
آغاز شده ام
...از نو

باد می وزد وباز
جنينی
.در نهانم شيون می کند

در ناکجای کدام دلتنگستان
دلت را
از شاخه های غم و اضطراب آويخته اند؟

چشمانت

يادت هست می گفتی
چشمها پنجره اند؟
شب آخر
به غم چشمانت
تا سحر می خواندم

لحظه ای چشم بدوز
به نگاهم تا من
در سوی دگر پنجره ات غرق شوم
و بتازم تا تو
راز آن دريچه را تا نور
تنها باد می داند


سر به روی سينه ام بگذار
به سرودم گوش سپار
همه آواز ها هم
که به آخر برسند
افسانه ی من باقی ست

سر به روی سينه ام بگذار
باد آواز غريبی دارد
لحظه ای
کاش درنگ می کردی
تا خواب
هر چه درد بود
به درک بسپارد

،تا کجا اما
چند افسانه بخوانم
تا باد

راز چشمان تو را بگشايد؟

فراموشت می شوم انگار
از اينهمه فاصله و
از بس
که خو کرده ام به تماشايت

گم می شود نگاهم
در غم نگاهت در خواب

فراموشت می شوم و اينبار
سکوت
می سرايد عاشقانه هايم را

دمی به درازای زمان
به سينه می فشارمت
هر شب

اما
... فراموشت می شوم انگار

نه دلهامان
که خود
می رسيم به هم هزاران بار
با هيچ کلام
در ايستگاههای ترديد و انتظار
و از برابر چشممان
می گذرد هميشه
قطار و ما
در اندک لحظه ی توقف
درنگ می کنيم که
!شايد فرصتی ديگر

افسوس
!که هميشه هشياری
تنها يک بار اگر
،همپای من ديوانه ميشدی
نشانت می دادم
تا تو
همه پله ها را
!هزار تا يکی ميشود پريد

نه باران می بارد
نه ستاره ای ديگر می درخشد
در آسمان شهری
که دوست می دارمش
باغ های کودکی ام
فرياد می کشند
!زير بار برج های ديوانه

پايان قصه ی من
کجای اين جاده ی بی انتهاست؟
بگو پس کی می بارد اين باران؟
تا کی نفس بکشم اين شرجی نفس گير را؟
چند بار ديگر بروم و باز گردم
اينهمه هزاران بار راه رفته را؟
تا کجا بنوشم اين زهرانتظار را
که نه می کشدم و نه زنده ام می گذارد؟
بگو چند بار ديگر زنده زنده بميرم و
مرده مرده زندگی کنم؟
پيکر چند عزيز ديگر را
بی جان به خانه فرستم و
در عزای چند رفیق ديگر
باران باران اشک ببارم؟
بگو
مرز غربتم تا کجاست و
تا خانه چقدر راه مانده هنوز؟