یک یا "همیشه وقتی شاعر می شوم می دانم که آخرش اینطور تمام می شود ."

می دانی کم کم برایم عادی می شود

که من تو را دوست داشته باشم

و تو نه

که من دلم برای تو تنگ بشود

و تو نه

که دل من دستان تو را بخواهد

و دل تو نه

می دانی من تفریح می کنم.

مثل شاگرد اولی که یک سال و اندی به عقب برگشته باشد.

و حفظ باشد کلمه به کلمه ی سخت ترین درس هایش را

و نه اضطرابی

و نه دلهره ای

و نه آزمایشی که جوابش را نداند

می دانی من تفریح می کنم.

می دانم که امروز دل من برای تو تنگ است

و دل تو برای او

می دانم که یکی از فرداهایی که می آید

دل من خسته می شود از اینهمه تنگ شدن، از ندیده شدن

و به هر حال عادت کرده ام که امتحان داشته باشم

و بوی قهوه خانه ام را پر کند

و تو نباشی

می دانم یکی از این فرداها

تو دلت برای دلتنگی های من تنگ می شود

و دلت دلشوره های من را می خواهد وقتی نیم ساعت دیر می رسی به خانه

یا تلفن را یک دقیقه دیرتر برمی داری

و دلت دستان مرا می خواهد

که هنوز عادت داشته باشد به نوازش دست های تو

حتی اگر دستان من پَهن باشد

و انگشتانم به کشیدگی انگشتان او نباشد.

می دانم که یکی از این فرداها

دلت من را می خواهد وقتی

دل من دیگر از خواستن تو خسته است

و هیچ ناخودآگاهی دست های مرا به نوازش دست های تو نمی خواند

می دانی،

مثل روز برایم روشن است

...